Την αξία των ωμέγα-3 λιπαρών οξέων αναγνώρισε πρώτος ο Βρετανός φυσιολόγος HughSinclair, ο οποίος κατά την δεκαετία του '40 συνέδεσε πολλά νοσήματα που μάστιζαν τις δυτικές κοινωνίες εκείνης της περιόδου με την έλλειψη των λιπαρών οξέων αυτών. Ο HughSinclair συνέδεσε την ανεπαρκή λήψη των ωμέγα-3 με την αρτηριοσκλήρωση και άλλες παθήσεις σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε το 1956, το οποίο θεωρήθηκε τόσο αιρετικό ώστε να του στοιχίσει την έδρα που κατείχε στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Τα ευρήματά του επιβεβαιώθηκαν πανηγυρικά γύρω στην δεκαετία του '70 με δεκαετία του '80 και σήμερα τα ωμέγα-3 θεωρούνται απαραίτητα για τη σωστή ανάπτυξη και ορθή λειτουργία του οργανισμού.

Διαβάστε περισσότερα: Ω3 λιπαρά οξέα

b12Η βιταμίνη Β12 και το φολικό οξύ είναι στενοί φίλοι και συνεργάτες. Το καθένα στηρίζει την ενεργοποίηση του στο άλλο. Η Β12 αφαιρεί μία μεθυλομάδα από το φολικό οξύ, ώστε να το ενεργοποιήσει. Όταν το φολικό δίνει την μεθυλομάδα του, η βιταμίνη Β12 γίνεται ενεργή.

Η αναγέννηση του βασικού αμινοξέος μεθειονίνη και σύνθεση DNA & RNA, εξαρτώνται τόσο από το φολικό οξύ όσο και από την Β12. Η βιταμίνη Β12 προστατεύει το νευρικό σύστημα και προωθεί την φυσιολογική του ανάπτυξη. Η δραστηριότητα και ο μεταβολισμός των κυττάρων των οστών, εξαρτάται επίσης από την παρουσία της Β12.

Διαβάστε περισσότερα: Η βιταμίνη Β12

Λεπτίνη: Οι ερευνητές ανακάλυψαν ένα γονίδιο της παχυσαρκίας (γονίδιο ob), το οποίο εκφράζεται κύρια στον λιπώδη ιστό και κωδικοποιεί μία πρωτεΐνη, την λεπτίνη. Η λεπτίνη δρα ως ορμόνη, κυρίως στον υποθάλαμο του εγκεφάλου. H λεπτίνη του λιπώδους ιστού κινητοποιεί μεγάλες ενεργειακές αποθήκες και προωθεί το αρνητικό ενεργειακό ισοζύγιο, μειώνοντας την όρεξη και αυξάνοντας την δαπάνη ενέργειας. Οι αλλαγές στην δαπάνη ενέργειας, επηρεάζουν τον βασικό μεταβολισμό, μπορούν να επηρεάσουν όμως και την φυσική δραστηριότητα του ατόμου. Η λεπτίνη παράγεται επίσης στα τοιχώματα του στομάχου, ως αντίδραση στην παρουσία τροφής, παίζοντας έτσι σημαντικό ρόλο στην ρύθμιση της πρόσληψης τροφής και της χρησιμοποίησης της ενέργειας.

Διαβάστε περισσότερα: Ορμόνες και έλεγχος όρεξης, βάρους, μεταβολισμού

Ο σίδηρος είναι ένα πολύ σημαντικό θρεπτικό συστατικό, ζωτικής σημασίας για τις δραστηριότητες των κυττάρων. Παρόλα αυτά αποτελεί πρόβλημα για εκατομμύρια ανθρώπους. Πολλοί δεν καταναλώνουν επαρκώς τροφές που περιέχουν σίδηρο, ενώ κάποιοι άλλοι θέτουν σε κίνδυνο την υγεία τους υπερκαταναλώνοντας πηγές σιδήρου. Ο σίδηρος αποτελεί σπουδαίο παράδειγμα του κινδύνου που εγκυμονεί για τν υγεία, η πολύ χαμηλή και η πολύ υψηλή του πρόσληψη του. Βέβαια ο οργανισμός μας έχει πολλούς τρόπους διατήρησης της ομοιόστασης του σιδήρου, προστατεύοντας μας τόσο από την έλλειψη, όσο κι απ’ την υπερφόρτωση σιδήρου.

Διαβάστε περισσότερα: Έλλειψη σιδήρου & αναιμία

Όπως είναι φυσιολογικό, οι καταναλωτές δεν γνωρίζουν από διαιτολογία και συνεπώς αδυνατούν να κατανοήσουν πως οι περισσότερες πρωτεΐνες διασπόνται σε αμινοξέα, πριν απορροφηθούν. Είναι εύκολο να παραπλανηθούν και να εξαπατηθούν από διαφημίσεις που τους προτρέπουν με μηνύματα όπως, «Καταναλώστε το ένζυμο Α, διότι σας βοηθά στην πέψη» ή «Μην καταναλώνεται την τροφή Β, διότι περιέχει το ένζυμο Γ, το οποία θα καταστρέψει τα κύτταρα Δ του οργανισμού σας». Στην πραγματικότητα, τα ένζυμα των τροφών (μια και είναι πρωτεΐνες), μεταβολίζονται όπως ακριβώς όλες οι πρωτεΐνες. Ακόμη και τα πεπτικά ένζυμα, τα οποία εμφανίζουν την βέλτιστη λειτουργία τους στο δικό τους pH, μετουσιώνονται και μεταβολίζονται όταν το pH του περιβάλλοντος αλλάξει. Το πεπτικό ένζυμο πεψίνη για παράδειγμα, το οποίο λειτουργεί άψογα στο χαμηλό pH του στομάχου, γίνεται αδρανές και μεταβολίζεται, όταν εισέρχεται στο λεπτό έντερο όπου το ph είναι υψηλότερο.

Διαβάστε περισσότερα: Πρωτεϊνική δίαιτα - Συμπληρώματα πρωτεϊνών & αμινοξέων.

Είναι το πιο γνωστό φωσφολιπίδιο. Το μόριο της αποτελείται από ένα μόριο γλυκερόλης, όπου βρίσκονται συνδεδεμένα δύο λιπαρά οξέα, όπως ακριβώς συμβαίνει στα τριγλυκερίδια. Στην Τρίτη διαθέσιμη θέση στο μόριο της λεκιθίνης, βρίσκεται μία φωσφορική ομάδα και ένα μόριο χωλίνης. Τα λιπαρά οξέα κάνουν την λεκιθίνη να διαλύεται στο λίπος και φωσφορική ομάδα στο νερό. Αυτή η ευελιξία των φωσφολιπιδίων δίνει στην βιομηχανία την δυνατότητα να τα χρησιμοποιεί ως γαλακτοματοποιητές και να αναμιγνύει το λίπος με το νερό σε προϊόντα όπως είναι η μαγιονέζα και διάφορα γλυκίσματα.

Διαβάστε περισσότερα: Όλη η αλήθεια για την Λεκιθίνη!

Η κατανάλωση τροφών με γλυκιά γεύση, αποτελεί απόλαυση για όλους μας. Άλλωστε αυτή η έλξη είναι στη φύση μας. Για τα περισσότερα παιδιά, όσο πιο γλυκό είναι το φαγητό, τόσο περισσότερο τους αρέσει. Αυτή η έλξη υποχωρεί στην ενήλικη ζωή, αλλά οι περισσότεροι απολαμβάνουμε έστω και περιστασιακά ένα γλυκό ή ένα γλυκό ρόφημα. Στις δυτικές χώρες, τα φυσικά σάκχαρα που προέρχονται από το γάλα, τα φρούτα, τα λαχανικά και τα δημητριακά αποτελούν μόνο το 50% του συνόλου των υδατανθράκων της διατροφή του πληθυσμού. Τα υπόλοιπα προέρχονται από συμπυκνωμένα ραφιναρισμένα σάκχαρα, τα οποία προστίθενται στα τρόφιμα για διάφορους λόγους.

Διαβάστε περισσότερα: Η ζάχαρη, το μέλι και η σχέση τους με τη διατροφή

Η αλήθεια είναι πως το αλάτι χαίρει διαχρονικά ιδιαίτερης εκτίμησης. Είναι γνωστές οι φράσεις το «το αλάτι της γης» και «το αλάτι και το πιπέρι της ζωής». Φράσεις που χρησιμοποιούνται για να δώσουν αξία σε πρόσωπα και πράγματα.

Η χρήση του αλατιού μπορεί να ποικίλη από χώρα σε χώρα, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο βρίσκουν την γεύση του αλατιού ελκυστική. Το αλάτι έχει έντονη γεύση αναδεικνύοντας και παράλληλα και άλλες γεύσεις, πιθανώς λόγω της μείωσης της πικρής γεύσης. Εάν δοκιμάσετε να προσθέσετε λίγο αλάτι σε ένα ποτήρι με tonic, το οποίο έχει πικρή γεύση, θα διαπιστώσετε πως η γεύση θα γίνει γλυκύτερη.

Διαβάστε περισσότερα: Το αλάτι στη ζωή μας

Πολλές φορές η έντονη ενασχόληση με το σωματικό βάρος είναι αρκετή για να οδηγήσει σε διατροφικές διαταραχές. Τρεις είναι οι πιο συνηθισμένες διατροφικές διαταραχές. Η νευρική ανορεξία, η νευρική βουλιμία και συναισθηματική υπερφαγία. Πρόκειται για καταστάσεις που αφορούν ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού, αλλά που μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρά προβλήματα υγείας. Οι έρευνες δείχνουν πως το 1% των γυναικών και το 0,3% πάσχουν από νευρική ανορεξία, το 1,5% των γυναικών και το 0,5 των ανδρών πάσχουν από νευρική βουλιμία. Η συναισθηματική υπερφαγία ως διατροφική διαταραχή είναι ολοένα και πιο συχνή και αφορά το 3,5% των γυναικών και το 2% των ανδρών. Πολλοί ακόμη άνθρωποι υποφέρουν από άλλες απροσδιόριστες διατροφικές διαταραχές, οι οποίες μπορεί να μην πληρούν τα κριτήρια κατάταξης σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες, αλλά επηρεάζουν αρνητικά την ποιότητα ζωής τους.

Διαβάστε περισσότερα: Διατροφικές διαταραχές αθλητών

Οι τροφές που είναι πλούσιες σε υδατάνθρακες, αρέσουν στους περισσότερους ανθρώπους. Οι πατάτες, το ρύζι, τα μακαρόνια, το φρέσκο ψωμί αλλά και άλλες τροφές όπως είναι οι κρέπες και τα κέικ, αποτελούν πειρασμό. Εδώ και αρκετά χρόνια όλες αυτές οι τροφές έχουν ενοχοποιηθεί για την παχυσαρκία και για άλλα προβλήματα υγείας. Πάρα πολλοί συγγραφείς βιβλίων διατροφής και υγείας, προσπαθούν να πείσουν πως οι υδατάνθρακες κάνουν κακό στην υγεία.

Πολλοί είναι αυτοί που παρομοιάζουν τους υδατάνθρακες με τοξικό δηλητήριο για τον οργανισμό και υποστηρίζουν πως υπάρχει εξάρτηση ανάλογη με αυτήν σε ουσίες. Υποστηρίζουν επίσης πως η έκκριση ινσουλίνης που ακολουθεί την κατανάλωση υδατανθράκων, αποτελεί εχθρό της υγείας.

Διαβάστε περισσότερα: Οι υδατάνθρακες στη διατροφή μας. Μύθοι & Αλήθειες.